Logan v.3.0

Í Köben er gott að vera....

Jæja, kominn heim með nýja myndavél og smá Danmerkurbrúnku (sem dofnar furðu fljótt)

Mér fannst svona við hæfi að fyrst að síðasta myndin sem ég tók á gömlu Powershot vélina mína skuli hafa verið af sólsetri þá lægi það í augum uppi að vígslumynd nýju DX 6490 skyldi vera af sólarupprás. Því dröslaði ég mér á fætur fyrir allar aldir, síðasta laugardag og festi sólarupprásina í Holbæk á stafrænt form.

Sólsetur yfir Kyrrahafinu, 08. september 2003.

Sólarupprás í Holbæk, 17. apríl 2004.

But I'm getting ahead of myself here.

Ferðin byrjar einhvern veginn svona:

Um borð í Icelandairvél á leið til Kaupmannahafnar, ca. 13:25 að íslenskum tíma, 16. apríl 2004.

Stefán er sestur í sætið sitt og er niðursokkinn í smásagnasafn sem honum var lánað af góðum vini. Flugfreyja ein nálgast Stefán með ungan dreng í eftirdragi og bendir á sessunaut Stefáns, annan dreng sem er rétt aðeins eldri en sá fyrri.

Flugfreyja: Afsakið, værir þú til í að færa þig aftur um eitt sæti svo þessir tveir bræður gætu setið saman?

Stefán: Færa mig til hjónanna með óstýrláta ungabarnið? Ekki málið, glaður skal ég gera það!

30 mínútum seinna er vélin komin á loft og Stefán er aftur búinn að sökkva sér í framandi heima vísindaskáldsagna þegar flugfreyjan nálgast hann aftur.

Flugfreyja: Afsakaðu aftur, mætti ég nokkuð biðja þig að færa þig aftur um nokkur sæti svo að hjónin geti fengið meira pláss hér?

Stefán: Færa mig aftur í vélina til hópferðarinnar á Eric Clapton tónleika sem uppistendur af einhverjum dreifarahnökkum sem eru hálfnaðir með líter af Sambuca rétt hálftíma eftir flugtak? Ekki málið, I live to serve!

I am stupid people.

En burtséð frá shitty flugi út var ferðin hin prýðilegasta. Helgi tók á móti mér í Holbæk og kíktum við á skoskan veitingastað, McDonald's, nálægt heimili hans áður en við kíktum í bjór og unaðsþýða tóna Mama's Groove Joint en sú eðla hljómsveit var einmitt að spila á búllunni sem við heimsóttum.

Daginn eftir þurfti Helgi að vinna til tvö en bauð mér svo í brönsj (hann fékk víst eitthvað gjafabréf sem nýbúi í Holbæk upp á máltíð fyrir sjálfan sig og fjölskyldu). Svo var haldið í bíltúr um nærsveitir Holbæk en það er rétt sem Helgi segir, það virðist dáldið vanta þrívíddina í danska landslagið, slík er flatneskjan.

Upp úr 18:00 var svo gripin lest til Köben þar sem við hittum fyrir Tóta, Hildi og Pétur, bróður hennar Hildar. Eftir að hafa snætt samlokur í kvöldmat litum við inn á La Fontaine og biðum þess að heyra lifandi djass. Eitthvað vorum við orðin þreytt á biðinni og bjórinn knúði okkur til að kyrja nokkra vel valda slagara á meðan bandið var fjarverandi. Þeir létu þó sjá sig upp úr ellefu og voru svosem allt í lagi en þegar söngvarinn skellti sér í "You Are So Beautiful To Me" var farin að færast þreyta yfir mannskapinn svo við miðuðum á Hovedbanegården, sóttum töskurnar mínar og náðum næstu lest til Lyngby (með viðkomu á McD aftur, mæli ekki með Big Tasty hamborgaranum, hann er stór en ekkert voðalega tasty). Á leiðinni frá Hovedbanegården náði Helgi að snúa sig á fæti (öl er böl) og var orðinn ansi haltur þegar lestin stoppaði loks í Lyngby og gengið var á P.O. Pedersen Kollegiet.

Um hádegið á sunnudeginum kvöddum við Helga Halta sem var þá orðinn stokkbólginn á ökklanum og hjóluðum sem leið lá til Helsingjaeyrar. Nú kom danskt flatlendi sér vel og við vorum enga stund að þessu, stoppuðum einu sinni í hádegismat og héldum síðan áfram ótrauð. Í Helsingjaeyri fengum við okkur bjór og hvítvín og kíktum síðan í Kronenborgarkastala þar sem gamall safnvörður skammaði krakkana fyrir að skemma danskar fornminjar. Eftir að hafa skoðað okkur um á slóðum Hamlets tókum við lestina til Lyngby, skiluðum hjólunum og kíktum svo til Köben þar sem við borðuðum kvöldmat á víetnömskum veitingastað áður en við leituðum upp meiri djass á Hvíta Lambinu og kynntumst skemmtilegasta manni í heimi.

Á mánudaginn héldum ég, Pétur og Tóti aftur til Köben til að sækja bakpokann sem Tóti hafði gleymt kvöldið áður á veitingastaðnum og einnig þurftum við að ná í VISA kortið hans Péturs en það hafði hraðbanki gleypt. Fyrst var samt stoppað í Christianshavn og heilsað upp á Stínu. Sorgleg sjón þar, allir básarnir horfnir úr Pusher Street og nú fer öll sala fram með augnagotum og leynilegum handbendingum á bak við luktar dyr. Frekar sorrí að sjá líka hóp af óeirðarlöggum á röltinu um Kristjaníu. Við yfirgáfum fyrrverandi fríríkið og á meðan Tóti náði í bakpokan áttum ég og Pétur stutt samtal við bankastarfsmann sem tjáði okkur að Svarta Kortið hans Péturs hefði verið klippt í sundur og sent heim til Íslands. Ansi brútal á því, Daninn.

Eftir að hafa snætt pizzu undir væmnum trjám í einhverjum kóngsgarðinum kíktum við í smá pool og pöbbarölt.

Þriðjudagurinn fór mestmegnis í bæjarrölt, ég testaði nýju myndavélina og hitti síðan Tóta sem var að koma úr atvinnuviðtali. Hann tók með mér lestina út á Kastrup þar sem við fengum okkur fullorðinsbjór á meðan ég beið eftir fluginu. Þegar brottfararkallið kom, kvaddi ég Tóta og hélt í átt að hliðinu mínu. Flugið heim var blessunarlega rólegt og ekkert í líkingu við hópferðarhelvítið á leiðinni út.

Gott að vera kominn heim en mikið sakna ég nú vina minna í Danaríki.