Logan v.3.0

KK í Laugardalshöllinni.

Ég kíkti ásamt Svabba, Pálínu, Dreng og Möddu á tónleika Kris Kristofferson í Laugardalshöllinni í gærkvöld. Upphitunarbandið Ríó lagðist vel í mannskapinn en mér fannst þeir einhvern veginn vera dáldið út úr kú á sviði Hallarinnar. KK var aftur á móti vel að sínu klappi kominn (Vegbúinn er náttúrulega eitt flottasta lag íslenskrar tónlistarsögu).

En eitthvað hafði farið úrskeiðis í vali á kynni kvöldsins því það var enginn annar en Magnús Ólafsson. Jebb, Maggi Óla. WTF?? Hann var svosem ekkert að skandalísera, var bara ofboðslega ófyndinn á sinn einlæga hátt og reytti af sér einhverjar leifar úr brandarakistu Flosa Ólafssonar. Við Svabbi vorum farnir að örvænta all svakalega þegar Maggi kynnti loks manninn sjálfan, Kris Kristofferson.

Kappinn steig á svið með gítar og munnhörpu festa um hálsinn í sértilbúnu riggi og bauð gott kvöld. Það er dáldið skrítið að spá í því, en Kris virtist dulítið feiminn framan af kvöldi en hann átti svosem ágæta útskýringu á því: Það er víst erfiðara að slaka á þegar maður drekkur ekki flösku af Jack Daniels fyrir hvert gigg eins og hann gerði hér forðum. En batnandi manni er best að lifa og við tóku tæplega 2 tímar af alveg æðislegu prógrammi.

Kris spilaði og söng beint frá sálinni og þó að gítarinn væri stundum við það að vera vanstilltur þá var boðskapurinn hreinn og lög eins og Darby's Castle, Here Comes That Rainbow Again (uppáhalds lag Johnny Cash), Help Me Make It Through The Night, Me And Bobby McGee (sem Janis Joplin gerði frægt) og síðast en ekki síst, Sunday Morning Comin' Down hljómuðu skýr og tær í Höllinni.

Það er ekkert flóknara en það, Kris er MAÐURINN!

PS: sjáiði bara vonda, vonda Stebba, smyglandi myndavél inn á tónleikana :)
muhahahahahahaha